تقریری نو از شیطان در مثنوی
22 بازدید
محل نشر: نامه الهیات » تابستان 1387 - شماره 3 (20 صفحه - از 22 تا 41)
نقش: نویسنده
سال نشر: 00/0/0
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
(IBبا آفرینش انسان مسأله حضور شیطان نیز در هستی مطرح شد و حوادثی رخ‌ داد که شیطان از جایگاهی که در آن قرار داشت هبوط کرد و به عنوان موجودی‌ رانده شده معروف گشت و آدمیان موظف شدند تا خود را از وی دور سازند.اما راجع‌ به نقش وی در هرم هستی سؤالاتی طرح شد و نهایتا در میان عارفان مسلمان دو دیدگاه پدید آمد:برخی وجود او را به عنوان عنصر اساسی در ساختار هستی تعریف‌ کردند و نه تنها هیچ کار ناشایستی را به وی نسبت ندادند بلکه تنها براساس برنامه‌ مقدر وظیفه خود را انجام داده و در حوزه معرفت او را نیز از عاشقان عارف ؟؟ که تنها و تنها به خاطر غیرتی که نسبت به خدا داشته حاضر نشده بر آدم سجده کند. برخی دیگر با استناد به ظاهر آیات قرآن شیطان را موجودی لعین معرفی کرده‌اند که‌ کاری جز گمراهی انسان‌ها نداشته و به همین دلیل هم برای همیشه مطرود درگاه‌ الهی شد. مولوی هر دو نظریه را در مثنوی آورده است ولی نظریه دوم پرنگ‌تر به نظر می‌رسد.به علاوه نقش وی در طی طریقت الهی به ویژه رابطه انسان با خدا را مورد توجه قرار داده و با عنایت به نکته بالا شیطان را در دستیابی یا عدم دستیابی انسان‌ به رابطه با خدا مؤثر دانسته است. پس می‌توان موضوع شیطان را در حوزه‌های معرفت شناختی،وجود شناختی، ارزش شناختی و وظیفه شناختی مورد بررسی قرار داد.IB) کلیدواژه ها : شیطان(-ابلیس) ،رابطه ،خدا ،مثنوی
آدرس اینترنتی