بررسی مفهوم رابطه انسان و خدا در مثنوی
17 بازدید
محل نشر: نامه الهیات » بهار 1389 - شماره 10 (16 صفحه - از 71 تا 86)
نقش: نویسنده
سال نشر: 00/0/0
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
رابطه مفهومی است که به فرض وجود دو طرف تحقق می‌یابد.در هر جا بتوان چنین فرضی در نظر گرفت می‌توان از این مفهوم سخن گفت.مولوی وجود مستقلی برای خدا و انسان قایل است.از این نظر در آثار خویش مدام و مستمر از رابطه میان این دو موجود سخن گفته است.خدا از نظر وی موجودی است که در عین تسلط بر همه هستی،خود را به گونه‌ای متجلی ساخته است که انسان بتواند با او رابطه برقرار کند و بتواند به او«تو»بگوید. این رابطه می‌تواند جنبه معرفت‌شناختی داشته باشد به این معنا که انسان می‌تواند به مرتبه‌ای از معرفت‌ برسد که بتواند بفهمد که با موجودی به نام خدا رابطه برقرار کرده است و یا این‌که شخص دیگری با دیدن علایم‌ و آثاری می‌تواند تشخیص دهد که فلان شخص با خدا رابطه دارد و نیز می‌تواند در حوزه معرفت طرح شود به‌ این معنا که شخص به امکان رابطه با خدا پی ببرد و علل و عوامل آن‌را محقق سازد و موانع آن‌را از بین برد و این رابطه به صورت محبت و عشق انسان به خدا و خدا به انسان تحقق عینی یابد و یا ممکن است از طریق‌ پیوند روحانی میان این دو موجود حاصل آید. مولوی در آثار خویش به ویژه در مثنوی معنوی پرده از امکان و تحقق چنین رابطه‌ای برداشته و چگونگی‌ رسیدن به آن‌را برای اهل سیر و سلوک مشخص و معین کرده است. کلیدواژه ها : رابطه ،خدا ،انسان ،عشق ،پیوند
آدرس اینترنتی